ขอบใจไอ้ดอน..

วันนี้ยอมรับว่าสับสนมาก
ไม่เข้าใจ เบื่อ เซ็ง เหนื่อย
ไม่อยากกลับเมืองไทยเลย
แค่คิดถึงต้องไปเจออะไรๆน่าเบื่อที่เมืองไทยก็ไม่อยากกลับแล้ว
เจอเพื่อนแคนเซิล เจอแฟนแคนเซิล เจอญาติพี่น้องเลื่อนัด
เจอนู่นเจอนี่..
พบว่าเงินตัวเองก็ไม่ค่อยมี กลับไปก็เปลืองเงินเปลืองทอง..
เรื่องราวหลายอย่าง แต่สำคัญที่สุดคือ
"ความน่าเบื่อ" ที่จะต้องกลับไปเจอ..
ระหว่างที่อ่าน-ตอบเมล์ไอ้บอมญี่ปุ่น ไอ้ดอนก็โทรเข้าเบอร์ออฟฟิส
แม่ง ดีใจว่ะ ในบรรดาเพื่อนๆที่รู้จักมาตั้งแต่เด็ก ก็มีไอ้เหี้ยนี่แหละ
ที่คิดว่าคุยรู้เรื่องได้มากที่สุด สนุกมาด้วยกันก็ไม่น้อย
ทำอะไรบ้าๆบอๆ จนเป็นที่รังเกียจแก่สังคมมากพอดู
เออ ไอ้ดอนโทรมา คุยกับมัน
ยังมีมันนี่ล่ะมั๊งที่ยังไม่แก่ไปนัก แล้วก็ยังเล่นกันได้ คุยกันรู้เรื่อง
ส่วนคนอื่นๆ ใจคอจะให้กลับไปเจอหน้าแล้วก็กินก๋วยเตี๋ยวไปวันๆอย่างงั้นแหละ
มีไอ้นี่แหละ คุยกันง่ายๆ วางแผนสนุกๆกันง่ายๆ

ถ้ามึงเข้ามาอ่าน กรูขอบใจมึงมาก
ช่วงนี้กรูสับสนจริงๆว่ะ เสียใจเพราะคนอื่นๆมาเยอะ
ได้มึงช่วยไว้มากเลย..
ขอบใจมึงจริงๆไอ้ดอน