สิ่งที่ทรงพลังที่สุดในโลก

เมื่อวานนั่งคิดมาก็วๆคิด คิดไปกไปถึง "สิ่งที่มีพลังที่สุดในโลก"
ระเบิดนิวเคลียร์ทำลายบ้านเรือนหายไปอย่างไร้ตอได้ภายในเวลาวูบเดียวเหมือนลมพัด
หรือว่าจะเป็น ความรัก ความรักบันดาลให้โลกสดใส หรือจะให้โลกทั้งโลกกลายเป็นนรก
สงครามหลายครั้งในอดีตก็เริ่มต้นมาจากความรักของผู้นำ
เอ๊ะ หรือว่าจะเป็นคน คนนั่นแหละที่สร้างระเบิดนิวเคลียร์ แต่คนก็กหนีไม่พ้น
บ่วงของความรักอีกนั่นแหละ มีคนมากมายที่ยอมตายบูชาความรักของตัวเอง
คิดไปคิดมาก็พบกับข้อสรุปว่า เวลาต่างหากคือสิ่งที่ยิ่งใหญ่
หลายๆสิ่งอาจจะทำให้เวลาบูดเบี้ยวไปได้บ้าง แต่เวลานั่นแหละพิสูจน์
ความแน่นอนและพลังของมันเองอยู่เสมอ ระเบิดนิวเคลียร์ทำลายเมืองญี่ปุ่น
ไปสองเมือง แต่เวลาก็มารักษาแผลในใจคนญี่ปุ่นจากรุ่นสู่รุ่น คนญี่ปุ่น
ในปัจจุบันอาจจะไม่นึกถึงเรื่องนี้กันเท่าไหร่ และใช้ชีวิตไม่ขันแข็งเหมือน
คนญี่ปุ่นในยุคหลังสงคราม
ความรักก็เช่นกัน บางครั้งเราอยู่กับคนที่เรารัก เวลามันช่างผ่านไปเร็วเหลือเกิน
แต่พอตกอยู่ในสถานการณ์แย่ๆ เวลากลับผ่านไปช้า ดูเหมือนเรื่องต่างๆจะมีอิทธิพลกับ
เวลา แต่ลองมองดูดีๆเถิด คนอกหักจะเป็นจะตาย สิ่งที่จะเยี่ยวยาเค้าก็คือเวลา
นั่นเอง และสิ่งที่เปลี่ยนความรักธรรมดา เป็นความรักอันยิ่งใหญ่ก็คือความผูกพัน
ซึ่งเป็นผลมาจากวันเวลาที่ใช้ร่วมกัน
ดูๆเหมือนว่าเวลาจะมีพลังรักษาอันยิ่งใหญ่ ไม่ใช่แค่นั้นหรอก
ตอนนี้เราเรียนจบมาสองปีแล้ว แค่สองปีที่จบจากลาดกระบัง หกปีที่จบจากพระนครเหนือ
เก้าปีที่จบจาก ภ.ป.ร. สิบเอ็ดปีที่จบจากศาลจ้าวอาม้า เราเคยพยายามนั่งไล่ๆนึกๆ
ถึงเพื่อนสมัยเก่า เพื่อนจากลาดกระบังเนี่ย ยังพอจำได้ เพราะได้คุยกันบ่อยๆ
เพื่อนจากพระนครเหนือ ก็ยังมีอยู่ในความจำบ้างไม่น้อย เพราะว่าเราคุยบกันถึง
เพื่อนบางคนอยู่ แต่เพื่อนจากสมัย ภ.ป.ร. กับ สมัยศาลจ้าวอาม้าเนี่ย หลายๆครั้ง
เรารู้สึกถึง แต่เรานึกถึงเพื่อนไม่ออก นึกได้แต่ริ้วรอยบางอย่างของความทรงจำ
เป็นรอยบางๆที่ถ้าไม่พยายามเพ่งก็คงมองข้ามไป เวลานี่ช่างร้ายกาจเหลือเกิน
ทำให้เราลืมเพื่อนได้มากมายหลายคน เพื่อนเราก็คงอาจจะเช่นกัน ถ้าเวลาผ่านไป
อีกซักยี่สิบปี เพื่อนๆคงจำเราไม่ได้ ผ่านไปอีกซักร้อยปี ลูกหลานที่จำชื่อเราได้
คงน้อยลง หลังจากสองร้อยปี ชื่อเราคงถูกลบอย่างสมบูรณ์จากความทรงจำ..

เวลา.. สิ่งอันทรงพลัง..
เวลา.. เพียรหมุนไปข้างหน้า ไม่เคยไหลย้อนกลับ