เรื่องสั้น: ลมโชย ใบไม้ร่วง

ชายหนุ่มนั่งทอดขาสูบบุหรี่ริมระเบียงบ้าน เค้าจากบ้านมาไกลเพื่อค้นหาและเรียนรู้สิ่งต่างๆมากมาย แต่วันนี้ความคิดของเค้ากลับวนเวียนอยู่แต่เรื่องเก่า สายตาของเค้าก็มองไปไกลแค่ต้นไม้ขนาดกลางที่บังเอิญมาโตอยู่ใกล้ๆกับคอนโดมิเนียมระดับกลางที่เค้าพักอยู่ นานเท่าไหร่ไม่รู้ที่จิตใจเค้าวนเวียนอยู่แต่กับเรื่องในอดีตสมัยเค้ายังเด็กๆจนถึงช่วงวัยรุ่น สายตาเค้าทอดไปไกลในท้องฟ้าเป็นครั้งคราวสลับกับต้นไม้ต้นเดิม เค้าไม่รู้ว่านั่งอยู่ตรงนั้นนานเท่าไหร่แล้ว ที่เขี่ยบุหรี่อันว่างเปล่าค่อยๆถูกเติมเต็ม ยิ่งนั่งนานขึ้นเท่าไหร่ จิตใจเค้าดูเหมือนจะยิ่งลอยไปไกลเท่านั้น สายตาเค้าจับจ้องอยู่ที่ต้นไม้นานมากขึ้นๆ ต้นไม้ขนาดกลางลำต้นแต่เต็มไปด้วยใบเขียวเหมือนนิกรอยหัวฟูย้อมผมเขียว เค้ายิ้มเล็กๆให้กับความคิดติดตลกของตัวเอง เค้านั่งอยู่ที่ชายระเบียงอีกนาน นานจนใบไม้เริ่มเปลี่ยนเป็นสีเหลืองแซมเขียว เค้าจุดบุหรี่ขึ้นสูบอีกหนึ่งตัว นั่งคิดถึงเพื่อนๆเก่าๆในอดีต สมัยก่อนเค้าทำอะไรแผลงๆมากมายเพื่อดับไฟอันร้อนแรงภายในตัว แต่ยิ่งทำก็เหมือนยิ่งโหมไฟ หลายๆเรื่องที่เค้าทำท้าทายจนแม้แต่หัวใจของเขาเองแทบจะหยุดเต้น เหตุการณ์ต่างๆมากมายเค้าค่อยๆนึกถึง หลายๆเรื่องชัดเจนเหมือนกลิ่นบุหรี่ที่เค้าดับไปเมื่อซักครู่ แต่บางเรื่องค่อยๆจางจากไปเหมือนรสอาหารเย็นเมื่อวาน เพื่อนหลายๆคนมีเรื่องราวประทับใจมากมาย จนแม้เพียงเมื่อหลับตา ก็เหมือนเพื่อนคนนั้นกับเค้ากลับมาทำสิ่งต่างๆอีกครั้ง เพื่อนที่ไม่สนิทนักก็ยังพอนึกได้ไม่ยาก ความทรงจำอาจจะเลือนลาง แต่เค้ายังจำมันได้ดี
แสงแห่งอาทิตย์ส่องแรงถึงที่สุด ต้นไม้สีเขียวชะอุ่มถูกปกคลุมด้วยสีเหลืองแซมน้ำตาล เค้านั่งมองด้วยความแปลกใจ ใบไม้เหลืองกลายเป็นใบแห้งถูกลมพัดร่วงหล่นลงสู่พื้น จากหนึ่งใบ สองใบ สามใบ ลมพัดโชยแรง ใบไม้ร่วงหล่นพร้อมกันกราวใหญ่ บนพื้นมีใบไม้เหลืองปะปนอยู่กับใบไม้แห้ง บางใบยังเหลืองอมเขียว ลมพัดโชยไปโชยมา ใครว่าลมพัดไปไม่หวนกลับ เค้านั่งนึกในใจ
พระอาทิตย์เบาแรงลงไปมาก ใบไม้ร่วงจนต้นใกล้ตายรัง เหลือใบติดกิ่งก้านไม่กี่ใบ สายตาเค้าถูกใบไม้เหล่านั้นดึงความสนใจเข้าไป ลมหวนกลับมาเบาๆ ใบไม้ใบหนึ่งสั่นเทิ้ม ขั้วใบค่อยๆงอช้าๆและถูกแรงลมปลิดลงในที่สุด เค้ามองใบไม้ใบนั้นหมุนวนไปมา ค่อยๆร่วงลงช้าๆ "ใบไม้ใบนี้แปลกไปจากใบอื่น" เค้าคิดในใจ "เอ๊ะ แล้วมันต่างจากใบอื่นยังไงนะ" เค้าถามตัวเอง ใบไม้ร่วงลงสู่พื้นในที่สุด เค้าพยายามมองหามันจากกองใบไม้ร่วงมากมาย เค้าหามันไม่พบ ใบไม้ร่วงหมดต้น แสงสุดท้ายของอาทิตย์ใกล้เข้ามา เค้าจุดบุหรี่มวนสุดท้ายขึ้นสูบ ใบไม้ทุกใบแตกต่างกันและเหมือนกัน แต่สุดท้ายก็ถูกสายลมพัดเพียงแผ่วเบาปลิดลงจากขั้ว..
เค้านั่งนึกถึงเพื่อนเก่าในอดีต นึกถึงสิ่งต่างๆที่เคยทำร่วมกันมา มีเพื่อนกี่คนกันที่ถูกสายลมแห่งกาลเวลาพัดหลุดจากขั้วความทรงจำของเขา เค้าคิดพลางยิ้มให้กับตัวเองอีกครั้ง ไม่เป็นไรหรอก ใบไม้ถึงจะร่วงหล่นลงก็จะกลายเป็นปุ๋ยเพื่อเลี้ยงต้นไม้ให้ผลิใบต่อไปในวันรุ่งขึ้น..
เค้ากลับเข้าในตัวบ้านเตรียมอาหารเย็นเตรียมต้อนรับเพื่อนเก่าที่จะพาเพื่อนใหม่มาค้างคืนนี้