ในที่สุด.. ในที่สุดก็ได้ไปซะที

หลังจากที่เราได้เห็นรูปวาด Sala-Thai จากงาน Weihnachsmarkt และได้กลับมาค้นๆในอินเตอร์เน็ท จนได้รู้ได้รู้จัก Sala-Thai ว่าอยู่ในมิวนิคนี่เอง อยู่ใน Westpark จึงได้เกิดแผนการถ่ายรูปศาลา(แบบ)ไทย(ๆ) ที่ปกคลุมไปด้วยบรรยากาศของความหนาว (และเหงา) ของหิมะ แต่แล้ว แผนของเราแผนแล้วแผนเล่าก็พัง มีเพื่อนนัดมา ต้องไปช่วยเพื่อนทำงาน ไม่สบาย ฝนตก อาทิตย์นี้ก็เลยสัญญากับตัวเองว่าจะไปให้ได้ และเราก็ไปมันทั้งๆที่น้ำมูกยังไหล ไม่สบายมึนหัว ไปมันตอนกลางคืนอีกต่างหาก นั่งรถจากบ้านตอนหกโมงเย็นไปประมาณสองกิโล แล้วก็เดินไปอีกสองสามกิโล ตอนเดินไปเนี่ย หนาวมาก รู้สึกผิดที่เอาตัวเองมาลำบาก เหงาๆก็เหงา แถมต้องมาหนาวทรมานอีก ขาเริ่มแข็ง สวนสาธารณะก็ใหญ่เหลือเกิน เดินไปก็หลง ถามทางเค้าไปตลอด แต่พอไปถึงปุ๊บ เราก็รู้แล้วว่าความลำบากของเราคุ้มค่า เราค่อยๆบรรจงถ่ายรูปมาอย่างอยากลำบาก แสงไม่เป็นใจ focus ไม่ได้ ตั้ง 30 วิฯแล้วแสงก็ยังไม่พอ WB ของกล้องถูกหลอก แต่เรารู้ว่าไม่เป็นไรหรอก ถ่ายเป็นวัตถุดิบเอากลับไปใช้ retouch ก็ได้ ครึ่งชั่วโมงผ่านไปถ่ายได้ประมาณสิบกว่ารูป แล้วก็ถ่ายรูปแถวๆนั้นอีกสองสามรูป เก็บกล้องเก็บขาตั้งกล้อง เดินทางกลับบ้านด้วยใจที่อิ่มเอม (และร่างกายที่ร่อแร่)
ตั้งใจแล้วว่าครั้งหน้าเราจะไปใหม่ จะไปตอนกลางวัน จะถ่ายให้สวยกว่านี้อีกสิบเท่าเล้ยย