1.11 น.

มองนาฬิกาบอกเวลาตอนนี้
ตีหนึ่งผ่านมาสิบเอ็ดนาที
นั่งจ้องไปที่นาฬิกา
เวลาตอนนี้ตีหนึ่งสิบสอง

เรายังนั่งคิดถึงพี่คนดี
แต่ตอนนี้พี่คงนอนหลับฝัน
วันคืนนาฬิกาเวลาผ่าน
เนื่อนานใจยังคิดถึงเธอ

นั่งอยู่คนเดียวในห้อง
นั่งมองรูปเธอที่เราวาด
ใจเริ่มหวั่นไหวรู้สึกขลาด
นี่เราพลาดตกหลุมรัเธอแล้วเหรอ

นั่งมองเข็มนาฬิกาหมุน
นั่งดมกลิ่นหอมกรุ่นคิดถึงเธอ
นั่งเพ้ออยู่กลางแสงจันคนเดียว
รู้สึกปล่าวเปลี่ยวหัวใจ

แสงหลอดไฟสาดส่องห้องจนสว่าง
แต่กลางใจเรากันมือสนิท
นั่งเพ้อนั่งคิดไปคนเดียว
เริ่มหวาดเสียวกลัวใจตัวเอง

ลมหนาวพัดลอดเล็ดช่องหน้าต่าง
ผ่านเข้าถึงกลางใจอันอ้างว้าง
พัดผ่านข้างในลึกสุดของหัวใจ
พัดความอบอุ่นไปจนหมดสิ้น

จากบ้านจากครอบครัวตัวคนเดียว
มาเจอกับความเปลี่ยวปล่าวใจ
อยากรู้เธอจะเป็นเหมือนเราบ้างไม๊
แต่จะมีใครใจแข็งได้อย่าเธอ

นั่งเพ้อใต้แสงไฟยามค่ำคืน
ผุดลุกยืนนั่งแสนสับสน
คนเราอย่างมันก็แค่คนอย่างเรา
เค้าคงจะไม่มีทางมาสนใจ

อะไรจะเกิดก็ให้มันเกิดเถอะ
ให้เธอตัดสินตามแต่ใจ
แต่หากเราจะได้โอกาสนั้น
มันก็คงจะดีเป็นที่สุด..


เข็มนาฬิกาบอกเวลา
ว่าถึงตีหนึ่งยี่สิบหก
หัวใจฉันยังตกหล่นหาย
แต่ร่างกายบอกให้สู้ต่อไป...


วันเหงา กับเราหนึ่งคน..