การรับผิดชอบสามขั้น

ข้าพเจ้าขบคิดเรื่องการรับผิดชอบ วนเวียนไปมาจนพบกว่า การรับผิดชอบนั้นอาจเป็นเป็นสามชั้นเช่นเดียวกับวิธีการการมองสิ่งรอบตัวของข้าพเจ้าเอง สามชั้นที่ว่าคือ ๑) ตัวเอง ๒) คนรู้จัก และ ๓) สังคม

๑) ตัวเองเป็นความรับผิดชอบในชั้นเบื้องต้น หาเลี้ยงชีพชอบด้วยสัมมาอาชีวะ รัก รู้จัก และ เข้าใจตัวเอง เราท่านมองข้ามข้อนี้ไป เพราะเป็นของใกล้ตัวและเป็นธรรมดาที่เรามักจะมองข้ามสิ่งง่ายๆข้างกาย

๒) คนรู้จัก ที่นี้หมายถึงรวมถึง พ่อแม่ ญาติพี่น้อง คู่สมรส บุตรธิดา เพื่อนร่วมงาน และบุคคลรอบข้างทั้งหมด เป็นสิ่งที่เรารับผิดชอบเพิ่มขึ้นเรื่อยๆตามวัย วัยเด็กเรารับผิดชอบด้วยการเป็บบุตรที่ดี ถึงวัยนึงก็รับผิดชอบพ่อแม่เพื่อนร่วมงานและบุตรธิดา

๓) สุดท้ายเมื่อเรามีชีวิตที่ดีที่ควรตามอัตถภาพ รวมทั้งรับผิดชอบครอบครัวและคนรอบข้างได้ดีตามเหมาะสมแล้ว ควรจะแบ่งเวลาคิดถึงสังคมในมุมที่กว้างขึ้นไป สังคมของชุมชนที่พักอาศัย ของประเทศชาติ ของมนุษยชาติและสิ่งแวดล้อมอื่นๆ

การรับผิดชอบที่ข้าพเจ้าพูดถึงนั้นเป็นอาการนามที่ผันมาจากคำกิริยา ข้าพเจ้าจึงขอเรียกกว่าการรับผิดชอบแทนความรับผิดชอบ

แต่ละชั้นหรือขั้นของการรับผิดชอบนั้นเกี่ยวโยงกันอย่างชัดเจน เมื่อตัวเราถึงพร้อมสมบูรณ์แล้วก็ย่อมเป็นการง่ายที่จะรับผิดชอบครอบครัวและสังคม และเมื่อเรารับผิดชอบสังคมและคนรอบข้างได้ดี สังคมและและเค้าเหล่านั้นก็จะส่งเสริมผลักดันเราให้มีคุณภาพชีวิตที่ดียิ่งขึ้นไปอีก

การเข้าใจการรับผิดชอบย่อมส่งเสริมให้เราท่านเป็นบุคลที่รับผิดชอบสิ่งต่างๆได้ดี เป็นบุคคลที่น่านับถือ ใช้ชีวิตอย่างมีความสุข และยังส่งเสริมให้เราเข้าใกล้ซึ่งความถึงพร้อมตามหลักธรรมความเชื่อของศาสนาของที่เรานับถือได้ดีเป็นย่างยิ่ง เป็นพื้นฐานของการเป็นผู้ครองเรือน